30 آوریل 2024- یکی از اولین مطالعاتی که برای درمان نارسایی قلبی در مراحل اولیه در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 انجام شد، به نقطه پایانی اولیه خود نرسید، اما یک تجزیه و تحلیل از پیش برنامه ریزی شده در زیرگروهی از این بیماران که تحت درمان با مهارکننده‌ها SGLT2 یا  RAs GLP-1نبودند، از نظر آماری معنی دار بود. این تحقیق در نشست علمی سالانه کالج قلب و عروق آمریکا ارائه شد.

کاهش توانایی ورزش نشانه ی پیشرفت به نارسایی آشکار قلبی است. کارآزمایی بین‌المللیARISE-HF برای آزمایش اثربخشی داروی تحقیقاتی AT-001 در تثبیت ظرفیت ورزش در بیماران مبتلا به کاردیومیوپاتی دیابتی طراحی شده بود.

نقطه پایانی اولیه این مطالعه، تفاوت در حداکثر مقدار اکسیژنی بود که هر بیمار می‌توانست (پیک VO2) در زمان آزمون ورزش اولیه در ورود به مطالعه و 15 ماه بعد از درمان با دارونما و یا یک دوز بالاترAT-001 ، دریافت کند.

دکتر James Januzzi، استاد دانشکده پزشکی هاروارد، متخصص قلب در بیمارستان عمومی ماساچوست، مدیر آزمایشات نارسایی قلبی در موسسه تحقیقات بالینی Baim و نویسنده اصلی این مطالعه، گفت: اگرچه نقطه پایانی اولیه ما از نظر آماری معنی دار نبود، اما سیگنال‌های دلگرم‌کننده‌ای در این نتایج وجود دارد که اشتیاق را برای ارزیابی بیشتر اثرات AT-001 بر کاردیومیوپاتی دیابتی افزایش می‌دهد.

این نتایج همچنین حاکی از اهمیت تداوم تمرکز بر تشخیص زودهنگام خطر نارسایی قلبی در بیماران مبتلا به دیابت و شروع درمان قبل از پیشرفت بیماری به نارسایی آشکار قلبی است.

کاردیومیوپاتی دیابتی، بیماری است که در آن سطوح بالای مزمن گلوکز خون (هایپرگلایسمی) به عضله قلب آسیب می رساند و در طول زمان منجر به نارسایی قلبی می شود. دکتر Januzzi، گفت: آنچه کاردیومیوپاتی دیابتی را از سایر اشکال بیماری قلبی متمایز می کند این است که افراد مبتلا به این بیماری معمولاً به بیماری عروق کرونر، بیماری دریچه قلب یا سایر علل نارسایی قلبی مبتلا نیستند.

تخمین زده می شود که از هر 5 نفر مبتلا به دیابت، 1 نفر به کاردیومیوپاتی دیابتی مبتلا می باشد، اگرچه ممکن است از آن آگاه نباشند، زیرا در ابتدا، این بیماری هیچ علامتی ندارد.

داروی آزمایشی AT-001، با جلوگیری از تجزیه گلوکز توسط آنزیم آلدوز ردوکتاز به نوع دیگری از قند به نام سوربیتول که می تواند با سفت شدن عضله قلب و بدتر شدن عملکرد قلب در طول زمان به بافت قلب آسیب برساند، عمل می کند. دکتر Januzzi، گفت: در حال حاضر هیچ درمان تایید شده ای وجود ندارد که تغییرات زمینه ای را که منجر به کاردیومیوپاتی دیابتی و پیشرفت آن به نارسایی آشکار قلبی می شود، هدف قرار دهد.

برای شرکت در کارآزمایی ARISE-HF از 691 بیمار (متوسط سنی 67 سال) که نیمی از آنها زن بودند در 62 سایت در سراسر جهان ثبت نام شد. بیماران به طور متوسط 14 سال به دیابت نوع 2 مبتلا بودند. اگرچه آنها هیچ علامتی از نارسایی قلبی یا انسداد شریان‌های خون رسان به قلب نداشتند، اما همه آنها بیماری ساختاری قلبی یا نشانگرهای زیستی غیرطبیعی قلبی داشتند که آنها را به عنوان " پیش نارسایی ‌قلبی" طبقه‌بندی می‌کرد و آنها را در معرض خطر ابتلا به علائم آشکار قرار می‌داد.

در بدو ورود به مطالعه، 38 درصد از بیماران از مهارکننده های سدیم-گلوکز 2 (SGLT2) یا آگونیست های گیرنده پپتید-1 شبه گلوکاگون(GLP-1 RAs) استفاده می کردند. مطالعات نشان داده اند که این دو گروه از داروهای دیابت اثرات مفیدی بر بیماری های قلبی عروقی از جمله کاهش نارسایی قلبی، حملات قلبی و سکته مغزی دارند.

بیماران به طور تصادفی برای دریافت دوزهای 1000 میلی گرمی یا 1500 میلی گرمی AT-001 یا دارونما در 3 گروه قرار گرفتند. در بدو ورود به مطالعه و دوباره 15 ماه بعد، هر بیمار تحت یک تست ورزش قلبی ریوی قرار گرفت که سطح اکسیژن و دی اکسید کربن در خون و میزان هوایی که ریه ها می توانستند دریافت کنند را اندازه گیری می کرد.

دکتر Januzzi، گفت: میانگین پیکVO2 بیماران - حداکثر مقدار اکسیژنی که می توانستند دریافت کنند - در هنگام ورود به مطالعه 15.7 بود، که بسیار کمتر از میانگین حدود 27 برای یک مرد 65 سال یا بیشتر و حدود 23 برای یک زن در همان گروه سنی در این مطالعه است.

دکتر Januzzi، گفت: «کاهش چشمگیر پیک VO2 افراد شرکت کننده نشان‌دهنده جمعیت بسیار آسیب‌دیده با احتمال بالا پیشرفت به نارسایی قلبی علامت‌دار است».

نقاط پایانی ثانویه شامل تغییرات در سطح کلی فعالیت بدنی بیماران و درک آنها از علائم و کیفیت زندگیشان بود. محققان همچنین تجزیه و تحلیل زیرگروهی از پیش برنامه ریزی شده ای را انجام دادند که نتایج را برای بیمارانی که در ابتدای مطالعه تحت درمان با مهارکننده هایSGLT2 یاGLP-1 RA بودند یا نبودند، مقایسه کردند.

در 15 ماه پس از شروع مطالعه پیک VO2 در بیماران هر دو گروه AT-001 بدتر نشد، در حالی که پیک VO2 در افراد گروه دارونما از نظر آماری کاهش معنی داری نشان داد. به گفته ی دکتر Januzzi، میانگین اختلاف پیک VO2 بین دو گروه ، 0.3 بود که از نظر آماری معنی دار نبود. نتایج برای نقاط پایانی ثانویه نیز به سطح معنی آماری نرسیدند.

با این حال، در تجزیه و تحلیل زیرگروهی از پیش برنامه ریزی شده بر روی بیمارانی که از مهارکننده های SGLT2 یا GLP-1RA استفاده نمی کردند، میانگین تفاوت در پیک VO2 بین گروه AT-001 و گروه دارونما 0.64 بود که هم از نظر آماری و هم از نظر بالینی معنی دار بود.

دکتر Januzzi، گفت: این یک یافته اکتشافی است، اما سطح تفاوت در پیک VO2 ممکن است به افزایش توانایی برای انجام فعالیت های روزمره با تلاش کمتر ترجمه شود.

دکتر Januzzi، گفت: طرح اولیه این مطالعه شامل گزینه ای برای درمان بیماران به مدت 12 ماه دیگر و در مجموع 27 ماه پیگیری بود. با این حال، این مطالعه کمی قبل از شروع همه‌گیری COVID-19 آغاز شد که منجر به تاخیر در ثبت نام شد. در نتیجه، اسپانسر تصمیم گرفت مطالعه را در مقطع زمانی 15 ماهه خاتمه دهد.

دکتر Januzzi،گفت: ما هنوز نمی دانیم که آیا طول مدت درمان طولانی تر منجر به بهبود بیشتر بیماران - احتمالاً از جمله کسانی که داروهایی با فوایدی برای قلب مصرف می کردند - می شود یا خیر.

او افزود: یکی دیگر از محدودیت های احتمالی مطالعه ی ما این است که همه بیماران ثبت نام شده دارای سطح قند خون به خوبی کنترل شده بودند که برای تایید مطالعه توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده الزامی بود.

وی گفت: ممکن است، اگرچه بیماران ما در مراحل اولیه کاردییووپاتی دیابتی قرار داشتند، اما به دلیل اینکه قند خون آنها به خوبی کنترل می شد، این وضعیت بسیار کُند پیشرفت می کرد.

به طور کلی، دکتر Januzzi، گفت: این مطالعه "تحمل و ایمنی یک عامل بسیار قوی را با کاربردهای بالقوه در طیف گسترده ای از عوارض دیابت نشان داد."

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2024-04-drug-diabetes-heart-failure.html

https://www.dicardiology.com/content/new-drug-fails-improve-diabetes-related-heart-failure